Ongeveer een derde van de CO2 uitstoot komt van de industrie. Daarom is het onvermijdelijk dat de industrie vandaag of morgen de rekening moet gaan betalen. De Duitse professor Jens Wulfsberg pleit daarom voor radicaal andere concepten. Urban manufacturing, met eenvoudig te bedienen machines die lokaal produceren. De huidige machines zijn in zijn ogen veel te complex.
Krijgt de klimaatdiscussie grip op de werktuigmachinebouw? De Wissenschaftliche Gesellschaft für Produktionstechnik vindt in ieder geval dat de hele sector over dit thema moet gaan nadenken. Het jaarcongres van deze club van een kleine 70 hoogleraren van meerdere Duitse universiteiten stond in elk geval in het teken van energie en grondstoffen besparende, lokale productie.
Sector mag de ogen niet sluiten voor de klimaatdiscussie
Drie dagen hebben de hoogleraren zich gebogen over het thema Produktion im Grenzbereich – Vorsprung halten, Zukunft sicheren!. Er zijn drastische veranderingen nodig in de maakindustrie. De Global Climate Action Summit heeft berekend dat 34% van de CO2-emisie afkomstig is van de industrie. Desondanks heeft de Duitse regering de industrie nog een uitzonderingspositie toegekend als het gaat om CO2-beprijzing, zoals onlangs aangekondigd in het Klimaaatpakket van de regering Merkel. Professor Jens Wulfsberg, hoofd van het Laboratorium Fertigungstechnik van de universiteit in Hamburg en mede-organisator van het congres, vindt echter dat de sector niet de ogen mag sluiten voor wat er op het vlak van klimaat gebeurt. De initiatieven die bedrijven op dit vlak nemen, zijn onvoldoende.
Productie in de stad
“We hebben grote innovaties nodig; en een circulaire economie en productie in de stad, iets dat vandaag de dag onmogelijk lijkt op grote schaal”, aldus Wulfsberg. In die richting moet de productietechnologie zich wel gaan ontwikkelen. Lin Kayser van de start-up Hyperganic uit München denkt dat algoritmen, kunstmatige intelligentie en 3D printen de manier waarop producten ontworpen en geproduceerd worden, ingrijpend gaan veranderen. Professor Wulfsberg ziet echter nog andere oplossingsrichtingen. “Om een lokale, stedelijke productie mogelijk te maken, moeten we weg van de zeer complexe machines”, zo zei hij tegen zijn collega’s. “De trend van steeds complexere bewerkingscentra brengt ook nadelen met zich mee.” Om dit type machines te bedienen, zijn hoog opgeleide medewerkers nodig en worden er hoge eisen gesteld aan de infrastructuur in een maakbedrijf. Om een lokale, stedelijke productie mogelijk te maken, moeten we weg van de zeer complexe machines”
Complexe machines staan urban manufacturing in de weg
Dat zijn zaken die urban manufacturing in de weg staan. Hierdoor wordt de inzet van productiemachines buiten een typische industriële omgeving beperkt. Jens Wulfsberg pleit daarom voor de ontwikkeling van wat hij noemt basismachines, die één bewerking uitvoeren, zonder dat de machine daarvoor over een besturing dient te beschikken. Machines die gemakkelijk te bedienen zijn. Om een product volledig af te werken, koppel je een aantal van deze basismachines aan elkaar. “Het zijn quasi hardware apps”, zegt Jens Wulfsberg. Het doel moet volgens hem zijn werktuigmachines voor iedereen en overal, zodat we lokaal kunnen gaan produceren. zonder lange transportwegen die nu de meeste supply chains kenmerken.
PET recyclen en daarmee lokaal 3D printen
De hoogleraar uit Hamburg heeft een concreet idee. Achter de inzamelunit voor plastic in de lokale supermarkt staat een machine die de PET-flessen recyclet. De tweede machine verwerkt het gereycled materiaal tot grondstoffen voor 3D printers, die op hun beurt weer lokaal producten produceren. Producenten en consumenten komen zo dichter bij elkaar. Hierdoor ontstaat er over en weer meer begrip voor elkaars behoeften. Hamburg, waar de universiteit van Wulfsberg gevestigd is, heeft zich enkele weken geleden als enige Duitse stad aangesloten bij het Fab City Network. Steden zoals Parijs, Seoul, Shenzen en Mexico City zijn de Duitse havenstad al voorgegaan Wat willen deze steden? Binnen 35 jaar willen ze lokaal produceren en zo een eigen eigen waardeketen op te bouwen en economisch onafhankelijk worden.
